Van de week raakte ik nogal geïrriteerd door een actievoerder die me vertelde dat al die zoektochten naar de genetische oorsprong van autisme alleen maar leiden tot abortussen.
Maar nu ik lees dat kleine kindjes een dagarrangement op school zullen krijgen, zodat hun ouders toch maar vooral de hele dag ongestoord kunnen werken, begin ik het gevoel de krijgen dat die actievoerder toch gelijk had.
Kleine kinderen moeten al vóór aanvang van school daar gedumpt kunnen worden, zodat hun ouders op tijd op het werk kunnen zijn. En na school volgen sport en andere vrije tijdsbezigheden elkaar gewoon op, zodat pappa en mamma gewoon door kunnen werken tot aan etenstijd.
Het zal niet land duren voordat de staat ook zal voorzien in een verplichte maaltijd, want werknemers die de hele dag hebben gewerkt vinden een omschakeling naar het ouderschap extra moeilijk als er ook nog in een gezonde maaltijd voorzien moet worden.
Of er meer inzit dan een afhaalchinees of een patatje vraag ik me af, gezien de kosten van de kinderopvang en de vrije tijdsbestedingen van de kinderen.
Als je toch ziet wat wij al niet kwijt zijn aan twee ballettende dametjes. Tjonge jonge.
Voor mij wordt de grens tussen draagmoeder en gewoon moeder steeds vager.
Zelfs het baren staat in het kader van productie.
Huppa! Baby eruit, een paar weekjes om te baby te showen, te leren hoe te verluieren en te voeden en dan kan de kleine mooi naar het dagarrangement, inclusief avondvoeding.
Die eerste weken mogen, want ouders zijn goedkoper dan nachtdienstdraaiende beroepskrachten, maar daarna moet het ouderschap beperkt blijven tot de vrije tijd en de competitie aangaan met fitnessen, golfen, borrelen en andere geneugten van het leven.
En dat kindje?
Dat wordt onder staatstoezicht opgevoed tot het aan alle leerplichtseisen en kwalificaties heeft voldaan en vooral voldoendes heeft gehaald voor burgerschapskunde.
Van 0 tot 23 in beheer van de staat.
Het moederschap wordt bijna aan de schoot ontrukt ten behoeve van het arbeidsproces.
Productie hier, productie daar.
Kindjes worden opgevoed tot keurige productierobotjes en zo kunnen we het economisch systeem zonder problemen in stand houden.
Kindjes die niet tot de norm horen, die passen niet in dit beeld.
Kinderen die doodongelukkig worden omdat ze meer zorg van de moeder nodig hebben of omdat ze net te veel karakter hebben om zich aan te passen, die zijn maar lastig en kosten te veel.
Het is nu al zo dat de wet niet voorziet in scholingsmogelijkheden voor kinderen die schade oplopen door ons onderwijsstelsel.
Dat scholen niet goed zijn voor kinderen, dan kan dan helemaal niet meer.
Dat is een onproductieve gedachte.
Wetenschappers en ouders over de hele wereld zijn op zoek naar wegen om autisme in een zo vroeg mogelijk stadium te ontdekken.
Nu is het doel nog om deze kinderen zo vroeg mogelijk te diagnosticeren en te helpen zichzelf zo evenwichtig mogelijk te ontwikkelen, zodat ze zich kunnen worden tot een gelukkig mens.
Hier in Nederland is de terminologie al aardig verschoven naar: het begeleiden tot een zo optimaal mogelijke deelname aan de maatschappij en het arbeidsproces.
Gigantische bergen geld worden gestoken in het herbeoordelen en aan het werk houden van mensen met een beperking, om ze het leven zó zuur te maken dat ze na het werk thuis op de bank in elkaar zakken en niets meer kunnen totdat ze zich de volgende dag verplicht weer naar het werk slepen. Dat velen niet meer in staat zijn zelfstandig de bus te nemen, dat mag de pret niet drukken, want daarvoor hebben we het gemeentevervoer.
Mensen met een beperking worden zo al sociaal dood gemaakt, een eerste stap in de opvoeding dat je werk je leven moet zijn en je leven je werk.
Sommige mensen zeggen dat autisme een volgende stap in de evolutie is, een teken van nieuwe manieren van communicatie.
Het is een tè optimistische interpretie van een tè ingewikkeld probleem.
Het past immers niet in het concept van de werkende mens?
Dat autisten keihard moeten werken om de wereld om hen heen te begrijpen telt vast niet mee.
Survival of the fittest.
De werkende mens.
Of gaat het toch uiteindelijk om de mens die zich niet aan kàn passen.
Om autisme dat zich uit in een grote verscheidenheid en individualiteit.
Het unieke van de autistische mens naast de eenvormigheid van de werkende mens.
Het is vandaag de dag van het gezin.
Lees het niet verkeerd.
Het is niet zo dat het de dag voor het gezin is: een dag waarop alle ouders in Nederland een vrije dag krijgen en gratis kaartjes voor de dierentuin.
Als een van de NOS bloggers er niet over geblogd had gisteren, dan had ik er niets van geweten.
Waarschijnlijk blijft de rest van Nederland in onwetendheid, want de link naar het blog is alweer van de NOS-hoofdpagina verdwenen.
16 jaar geleden werd 15 mei officieel uitgeroepen tot dag van het gezin.
Nederland deed er niets mee, totdat vorig jaar SOS-Kinderdorpen de minister een taart in de handen drukte en hem vroeg er in ons kikkerland ook iets van te maken.
Een stabiele gezinssituatie is voor elk kind belangrijk, nietwaar?
Inmiddels heeft SOS-Kinderdorpen haar vraag kracht bijgezet met een petitie ook in ons land deze dag tot een feestdag te verklaren.
Dat het doel van deze dag door Minster Rouvoet en SOS-Kinderdorpen verschillend wordt geaccentueerd, daar moeten we maar even niet mee zitten.
Want of we nu beseffen dat veel kinderen in ontwikkelingslanden opgroeien zonder een echt gezin, of dat hier in Nederland de overheid zich nòg meer bemoeid met de opvoeding, dat mag de pret niet drukken.
De minister heeft vanmorgen zijn eigen kinderen en vrouw alleen gelaten om met 10 andere gezinnen en schoolkinderen te gaan ontbijten in het Museon.
Deze kinderen hebben hun eigen gezinstaferelen op de video gezet en gaan daar met onze alwetende nationale opvoedadviseur over discussieren, want opvoeden kun je leren.
Het geheel moet de aftrap vormen voor het opvoeddebat, een golf van gespreksrondes die door het land moet spoelen. Bijeenkomsten waar ouders elkaar treffen om over opvoeding te praten.
Het geheel komt me een beetje vreemd over.
Mijn beste opvoedingsadviezen heb ik niet van de zogenaamde deskundigen gekregen, en hoef ik ook niet in een debat te krijgen.
De meest uitstekende tips kreeg ik van een vriendin die mij en de kinderen kende, van moeders bij het schoolhek als we in de stromende regen op onze kinderen stonden te wachten, en op het bankje in de speeltuin, lekker met onze ogen dicht sudderend in de zon.
De minister heeft blijkbaar René Diekstra volledig gerehabiliteerd en gepromoveerd tot nationale gezinsdeskundige. Met zijn verhaaltje over roodlichtgedrag laat hij zien hoe belangrijk het is over je rol als volwassene en opvoedingsmodel na te denken.
Alsof wij ouders dat niet doen.
Elke dag meldt de krant wel weer dat er ergens een kind is weggehaald uit een gezin, dat er weer een opvoedingscentrum is geopend.
We voelen de hijgende adem van de alom machtige jeugdzorg overal in onze nek.
En nu moeten we op aandrang van de overheid gaan debatteren.
Waarschijnlijk zit een controleur burgerschapskunde fanatiek mee te schrijven, dan kan de minister gelijk alle ouders die niet aan zijn beeld voldoen in de kraag vatten en verwijderen naar opvoedingsgestichten.
Waar ik me aan stoor is de wijze waarop hier in Nederland wordt omgegaan met jeugd en gezin.
"Oh, de meeste ouders en kinderen doen het best goed", wordt er gezegd als je naar voren brengt dat de hele sfeer rondom deze groepen nogal negatief is.
En veel ouders van autistische kinderen hebben al kennisgemaakt met: "U spreekt nu over een individueel geval, en daar doen we niets mee."
En wat te doen met het feit dat er door scholen steen en been wordt geklaagd dat ouders niet snel genoeg beschikbaar zijn als de school een gesprek wil, terwijl deze regering het liefste alle vrouwen 's morgens vroeg als marionetten het huis uit ziet gaan op weg naar een baan?
Beste Minister, het gezin is helemaal niet zo belangrijk in de Nederlandse maatschappij, omdat alles ondergeschikt is aan economisch nut.
We kunnen helemaal niet blij en ongedwongen gezinnetje spelen, want mamma moet werken, en de kinderen moeten voldoen aan een vastomlijnd plaatje, waarmee in ieder geval hun leven omheind is van 0 tot 23 jaar.
Ik vraag me af of vanmorgen ook een gezin met een autistisch kind bij de minister aan tafel hebben gezeten.
Waarschijnlijk niet.
Wij, ouders van autistische kinderen, hebben een eigen plaats in de maatschappij.
Wij vechten onze individuele strijd om onze kinderen een plaats te bieden in een maatschappij die meer is gericht op het norm-individu dan op echt unieke mensen.
Door te willen dat de buren zich met de opvoeding bemoeien, maakt U ons leven alleen maar moeilijker.
We komen al zoveel "deskundigen" tegen die met hun oordeel klaarstaan, zonder dat ze weet hebben van wat autisme nu eigenlijk echt betekent.
Ook binnen de jeugdzorg, ook bij scholen.
Weet U hoeveel ouders van autistische kinderen door buren zijn gemeld bij het AMK, alleen omdat hun kind een meltdown had? (Of alweer een.)
Opvoeden kun je leren, inderdaad.
Maar onderstreep het belang van het gezin eerst eens door meer te doen dan tijdens een ontbijtje naar hen te luisteren.
Erken de diversiviteit van verschillende gezinnen.
En erken dat het misschien niet zo'n goed idee is dat de primaire verantwoordelijkheid van een moeder ligt bij haar economische rol, dat het misschien helemaal niet goed is dat een kind opgroeit van crech naar buitenschoolse opvang.
Niet omdat het misschien past in een bepaald religieus beeld, maar omdat het recht doet aan de zorgbehoefte van kinderen.
Hoe kan een minister het belang van het gezin onderstrepen, zonder op zijn punten te gaan staan waar het de keuzevrijheid van de vrouw betreft?
Wilt U echt iets doen voor gezinnen?
Laat dan gezinnen waar de moeder voor haar kinderen zorgt niet economisch achterop raken en niet als een soort tweederangs klasse beschouwd worden.
Laat één-oudergezinnen in hun waarde.
Benoem niet alles wat van de norm afwijkt als probleem, achterstand, gebrek.
En stap af van het afrikaanse idee dat een kind wordt opgevoed door de gemeenschap.
We leven hier in Nederland.
En stap af van het registreren van elke hulpvraag, waardoor een opvoedingsvraag wordt ervaren als een vergrijp.
Het aanleggen van dossiers over ouders en gezinnen werkt stigmatiserend, waardoor ouders worden beperkt in hun vrijheid de mening van een ander te raadplegen.
De dag van het gezin...
wat nietszeggend.
Ik zou graag eens uitgenodigd worden om te praten over het unieke van gezinnen met autistische kinderen.
Als blijkt dat een of meer kinderen in het gezin autisme hebben start een zoektocht naar welke behandeling het meest geschikt is.
Omdat er nog maar weinig over autisme bekend is, betekent dat dat therapieen vaak uit eigen zak betaald moeten worden.
Het komt dan ook niet zelden voor dat gezinnen met autistische kinderen in de schulden raken, waardoor de psychische belasting, die de ouders elke dag ervaren, nog groter wordt.
Michael Buckholtz zag het allemaal om zich heen gebeuren.
Hij werd zelf pas gediagnosticeerd toen hij 40 was. Asperger Syndroom en OCD luidde de conclusie. Zijn broers en vader bleken ook allemaal een autisme spectrum stoornis te hebben.
Dankzij zijn enorme inzettingsvermogen en doorzettingsvermogen, en dankzij een geweldig positieve instelling, waardoor hij steeds weer iets gunstigs weet te ontdekken aan moeilijke ervaringen, heeft hij zich staande weten te houden.
Zelf schrijft hij dat toe aan de inzet van zijn moeder, die met muziek haar kinderen uit hun isolement wist te halen.
Michael voelt zich enorm geraakt door het gebrek aan werkelijke aandacht voor gezinnen met autistische kinderen. Vooral de politiek laat het afweten, waardoor er weinig structurele verbeteringen te zien zijn.
Omdat er toch iets moet gebeuren voor gezinnen die het financieel niet meer bolwerken heeft hij de AACF, INc. The Aid for Autistic Children Foundation, Inc. opgericht. Een non-profit organisatie.
Dat er meer gedaan moet worden is maar al te duidelijk.
Vandaar dat de gedreven Michael gisteren is begonnen aan een hongerstaking van minimaal 30 dagen.
Gebeurtenissen houdt hij bij op zijn webblog.
Michael heeft een boek geschreven over zijn leven met Asperger syndroom. Zie hier.
De opbrengsten van zijn boek vloeien direct terug naar zijn organisatie, en dus de gezinnen waar hulp broodnodig is.
Het boek is de moeite waard en niet duur.
Wilt U meer weten van Michael of persoonlijk met hem in contact komen dan kunt U hem niet alleen via de sites bereiken, maar ook via twitter @Aid4ASDKids.
Brusjes, broers en zusjes van een autist hebben een heel ander leven dan gewone kinderen.
De zorg voor hun gehandicapte broer of zus staat centraal in hun gezin.
Dat dat niet altijd een nadeel hoeft te zijn, toont deze video. (engelse taal)
