Staatssecretaris Dijksma denkt het allemaal weer goed in de picture te hebben.
Omdat naar haar idee veel te veel jongeren met een handicap of gedragsproblemen een uitkering krijgen en nooit aan het werk komen, moeten nu alle 30.000 jongeren tussen de 12 en de 20 jaar met een lichamelijke handicap, een verstandelijke handicap of gedragsproblemen de arbeidsmarkt op.
"Baangarantie" heet het.
Het voortgezet onderwijs moet "werkscholen" oprichten om de jongeren vanaf hun 16de de nodige vaardigheden aan te leren. En vanuit die werkscholen moeten de jongeren direct in een bedrijf aan de slag.
Hoeveel geld de staatssecretaris daarvoor uittrekt is tijdens het schrijven van dit stuk niet bekend.
Wel is bekend dat dezelfde staatsecretaris niet in staat is om elke leerling een plaats in het onderwijs te bieden, dat de problemen in het MBO nog lang niet zijn opgelost, dat elke dag duizenden kinderen worden gepest en men niet in staat is deze kinderen een veilige leeromgeving te bieden. Om maar wat te noemen.
Maar ja, we moeten natuurlijk niet te veel verwachten.
Het is echt wel goed bedoeld.
Als we de leerlingen nu wat steun bieden, dan komt het allemaal wel goed, lijkt de geruststellende gedachte te zijn, maar het is de vraag of de staatssecretaris enig idee heeft wat er allemaal bij komt kijken om een gehandicapte aan een baan te helpen.
Sommige jongeren hebbn inderdaad alleen een paar minimale aanpassingen nodig en wat simpele vaardigheden te leren, maar de problemen waar Wajongers in de praktijk voor komen te staan kunnen door een "werkschool" niet weggenomen worden.
Afgezien van de vraag of het bedrijfsleven klaar is voor deze toestroom is het de vraag of er voldoende kennis en kunde in het onderwijs is om deze leerlingen op te vangen en naar een baan toe te leiden.
We hebben immers al structuren waarin Wajongers geschoold en aan het werk geholpen worden.
Neem het REA college bijvoorbeeld.
De noodzakelijke individuele trajecten, de zogenaamde flexopleidingen, zijn te duur, want onderwijs en begeleiding op maat is veel te intensief.
De leerling heeft immers niet alleen begeleiding tijdens de scholing nodig, maar ook tijdens het werk. Tenminste, als de jongere mag werken op zijn eigen niveau en op het gebied van zijn eigen talenten.
Of is dat niet wat de staatssecretaris voor ogen heeft?
Ik had veel liever eerst een gedegen onderzoek gezien naar de problematiek waar de jongeren mee worden geconfronteerd. Die is veel ingewikkelder dan wat opgelost kan worden met wat vaardigheden.
Waarom denkt de staatssecretaris hebben veel wajongers geen werk?
Dacht U dat deze jongeren, als ze konden, niet al aan het werk zouden zijn?
En in wat voor beroepen moeten al deze jongeren terecht komen?
Wat voor faciliteiten hebben deze jongeren nodig?
Wat betekent werken voor hen die nu al overbelast zijn?
Waarom noemt de staatssecretaris lichamelijk gehandicapten, verstandelijk gehandicapten en gedragsgestoorden in één adem?
Ik hou m'n hart vast als deze jongeren allemaal de school in worden geveegd, zonder dat er eerst een aparte opleiding komt voor de mensen die hen op moeten leiden.
Of gaan we een nieuwe generatie knijpermakers kweken?
Het hele idee lijkt te berusten op het systeem van de bezemwagen.
Iedereen die onderweg uitvalt gaat gedwongen de werkschool in en gaat verplicht aan het werk.
Dat de werkscholen goed gevuld raken, daar maak ik me geen zorgen om.
Met de huidige tendens van "passend onderwijs", waarin minder kinderen naar het speciaal onderwijs gaan en de reguliere scholen geen cent extra krijgen, zullen heel wat leerlingen uit de boot vallen.
Ook al is het makkelijk als iedereen hetzelfde is en zich gedachtenloos ten dienste stelt aan de economie, de werkelijkheid biedt een brede variatie aan unieke mensen, die niet allemaal in hokjes zijn te vangen en in structuren zijn onder te brengen.
Het idee dat de mens voor en door de overheid alleen maar beschreven kan worden als een eenheid van nut was toen ik jong was een angstaanjagende toekomst en nu een beschamende werkelijkheid.
Onze maatschappij vindt respect en zorgen voor gehandicapten niet meer normaal.
Voor solidariteit lijkt geen plaats meer te zijn nu iedereen overvraagd en overbelast wordt.
Leren en werken zijn niet meer leuk voor de gemiddelde mens, maar het is een moeten waar geen uitzondering op mag zijn.
Wie niet kan, past niet in de dagelijkse orde, wordt te duur.
Zij die onze zorg en aandacht verdienen worden gemaakt tot slaven van het systeem.
Meer informatie:
Passend Onderwijs Past Niet
Petitie tekenen kan hier.
De Raad voor de Volksgezondheid en Zorg (RVZ) wil minister Klink adviseren om diegenen die er een ongezonde levensstijl op na houden een andere premie te laten betalen dan hen die volgens de norm leven.
Moeten diegenen die met de auto naar het werk gaan meer betalen dan diegene die op de fiets naar het station gaan, de trein nemen en dan een flink stuk lopen?
Nu lijkt het me nogal moeilijk om levensstijl te controleren, want fouten sluipen er makkelijk in.
Iemand die 's avonds twee biertjes drinkt in de buurtkroeg zal meer premie gaan betalen dan iemand die achter de gordijnen een fles wijn opentrekt voor de maaltijd en deze samen met de partner kabouter maakt.
En moet er verschil zijn tussen bovenstaande sociale bierdrinker en degene die medicijnen slikt waarbij geen alcohol gedronken mag worden, maar die toch aan dezelfde bar twee biertjes drinkt?
En wat doen we met ouders die de zorg dragen voor gehandicapte kinderen en geen kant uitkunnen?
We ontvingen onderstaande brief en willen die hier graag plaatsen.
Haarfijn wordt hier een probleem aan de orde gesteld waar waarschijnlijk niet eens over nagedacht is.
We zullen meer van dit soort problemen tegenkomen nu meer gehandicapten thuis komen te zitten doordat dagbesteding en andere activiteiten niet meer worden vergoed.
Gelukkig heeft minister Klink aangegeven niets voor het plan te voelen, maar het zou goed zijn eens een maatschappelijke discussie te krijgen over wat solidariteit nu werkelijk betekent.
Ouders van autistische kinderen nemen vaak de zorg op zich voor hun kinderen en velen doen geen beroep op de mogelijkheden die zorgverzekeringen bieden doordat het onmogelijk is passende zorg te vinden, of doordat de papierwinkel een tè grote belasting betekent op de dagelijkse activiteiten.
Diegenen die zeggen niet te willen betalen voor anderen hebben onvoldoende zicht op wat anderen doormaken.
Beseffen ze wel wat het voor hun premie zou betekenen als alle ouders het onderste uit de kan willen hebben van de verzekering voor hun gehandicapte kinderen?
Als de zorg die zij verlenen vergoed zou worden volgens de geldende uurtarieven?
Deze ouders zijn immers niet in de gelegenheid een carrière op te bouwen, omdat in Nederland onvoldoende voorzieningen zijn voor hun kinderen.
Hoe is het om zelf een leven te leven in alle luxe en van die ouders te eisen dat zij meebetalen aan dat luxe leven?
Zij betalen immers evenveel premie?
Zij hebben eigenlijk toch ook recht om een beroep te doen op voorzieningen die bewezen gunstig zijn voor de ontwikkeling van hun kinderen. Voorzieningen die andere landen wel bieden? Zoals logopedie aan huis, ABA therapie aan huis, etc etc.
Onze maatschappij meet inmiddels de waarde van een leven af aan het nut dat deze persoon heeft in de maatschappij.
Gaan we nu ook een norm maken voor ons allemaal en ons financieel belasten als we niet aan die norm beantwoorden, ongeacht de reden daarvan?
Open brief aan De Raad voor de Volksgezondheid en Zorg
L.S.
Zojuist hoorde ik over de adviezen die uw organisatie geeft over aparte tarieven voor mensen die hun gezondheid als hun eigen verantwoordelijkheid zien.
Ik vraag me af wie zal gaan oordelen over zaken, of wordt er bv in het geval van overgewicht overgegaan tot een procentuele verantwoordelijkheid. 10% overgewicht is 10% meer premie?
Om eerlijk te zijn ben ik het een beetje zat dat alle mensen met overgewicht worden bestempeld als onverantwoordelijke idioten die geen maat kunnen houden.
Er is totaal geen ruimte voor andere oorzaken van obesitas dan te veel eten en te weinig bewegen.
Tevens is er op geen enkele wijze maar enige consideratie voor de gevoelens van mensen met obesitas, noch voor de oorzaken van bv te weinig bewegen.
Ik ben balletdanseres geweest en woog een aantal jaren geleden 55 kg bij een lengte van 1.72.
5 dagen in de week danste ik 's avonds op een afstand van 3 kwartier fietsen van ons huis, na een volle dag zorg gedragen te hebben voor 6 kleuters.
In tegenstelling tot wat wordt beweerd: dat overgewicht diabetes veroorzaakt, kreeg ik onder die omstandigheden diabetes mellitus.
Door de vermoeidheid die daardoor ontstond, moest ik mijn activiteiten verminderen. Ondanks mijn superdeluxe gezonde dieet (geadviseerd door een diabetes diëtiste) kwam ik kilo's aan, nog eens gestimuleerd door de medicatie, waarvan bekend is dat ze gewichtstoename veroorzaken.
Nu ben ik moeder van 4 autistische kinderen en 2 niet-autistische kinderen.
Nog steeds eet ik dezelfde gezonde maaltijden.
Probleem is echter dat één van mijn zonen klassiek autistisch is en constante zorg nodig heeft.
Iets voor mezelf doen kan alleen in de nacht. Je gaat hier dan niet even in je eentje een rondje buiten hardlopen.
Samen met hem ergens naar een sportcentrum is uitgesloten. Sportapparatuur in huis plaatsen kan niet.
Ja. Ik heb overgewicht.
Ik vind het vreselijk.
Ik heb gedurende jaren en jaren 4 autisten alleen begeleid en mijn klassiek autistische zoon zal waarschijnlijk altijd beslag op mijn leven blijven leggen.
En U wilt dat ik meer ga betalen voor mijn zorgpremie?
Terwijl U nooit hebt klaargestaan om mij maar in enige vorm tegemoet te komen in alles wat ik heb moeten laten omdat er geen zorg beschikbaar is voor hem, en geen school geschikt?
Misschien wordt het tijd om eens van achter de vergadertafel vandaan te komen en eens met mensen te praten.
Wat zou het fijn zijn om juist bij uw organisatie de nuances op te merken die gemaakt moeten worden.
Misschien kunt U eens een blik werpen op al die gezinnen waar men dag in dag uit zorgt voor autistische kinderen, met alle consequenties vandien.
Ouders en leerkrachten veranderen door de omgang met autisten.
Dat is niet verwonderlijk, omdat het belangrij is rekening te houden met de mogelijkheden en onmogelijkheden van het autistische kind.
Wat ik zelf geleerd heb van de omgang met mijn autistische kinderen is het onderzoeken van mijn eigen motieven, voordat ik een autistisch kind vraag te doen wat ik wil.
Wat wil ik bereiken?
Is het werkelijk nuttig?
Nuttig, waarvoor, voor wie?
Hoe wil ik mijn doel bereiken?
Zijn er makkelijkere manieren om hetzelfde te bereiken?
Begrijpt mijn autistische kind wat het moet doen?
Zie hij of zij het nut ervan in?
etc etc.
Ik heb heel wat geleerd: geduld, zelfreflectie, begrip, het onderzoeken van de redenen van wat ik wil en waarom ik bepaalde dingen verwacht, en het doorzien van de motieven van anderen.
Ik heb zoveel geleerd over mijn kind en autisme.
Elk kind kan gezien worden als een last of als een bron van verandering en inspiratie.
Je zou een dergelijk inzicht ook verwachten van alle leerkrachten.
Maar ik ben gedurende de jaren dat mijn kinderen de basisschool en het voortgezet onderwijs bezochten figuren tegengekomen die hun diploma, wat mij betreft, direct hadden mogen inleveren.
Het is onbegrijpelijk hoe sommige leekrachten omgingen met mijn autistische kinderen.
Wat we allemaal meegmeaakt hebben!
Mijn kinderen zijn geneerd, publiekelijk uitgescholden, vernederd, geslagen en gepest door leerkrachten.
Ik kan niet te vaak zeggen dat onderwijzen is niet het gieten van kennis in of over een kind, of dat het gaat om het kind te gebruiken om het eigen ego op te krikken.
Wij, volwassenen, hebben een diepgaande verantwoordelijkheid voor elk kind. Zoals Maria Montessori zei: Het kind dient het centrum te zijn, het moet zichzelf ontwikkelen en wij zijn er om de juiste omstandigheden en omgeving te creeeren.
Het is moeilijk fouten te erkennen, en mijn ervaring is dat scholen keigoed zijn in het beschermen van het eigen personeel.
Mijn ervaring is ook dat er mensen zijn die niet geloven dat docenten gigantisch uit hun dak gaan ten koste van een gehandicapt kind.
Hieronder staat een voorbeeld.
The jongen is een niet-pratende autistische jongen op Pittsburgh Public School.
De vrouw is zijn juf.
De klassehulp had de tegenwoordigheid van geest om met de telefoon de situatie op te nemen.
Je kunt hier of hieronder reageren.
Van de week raakte ik nogal geïrriteerd door een actievoerder die me vertelde dat al die zoektochten naar de genetische oorsprong van autisme alleen maar leiden tot abortussen.
Maar nu ik lees dat kleine kindjes een dagarrangement op school zullen krijgen, zodat hun ouders toch maar vooral de hele dag ongestoord kunnen werken, begin ik het gevoel de krijgen dat die actievoerder toch gelijk had.
Kleine kinderen moeten al vóór aanvang van school daar gedumpt kunnen worden, zodat hun ouders op tijd op het werk kunnen zijn. En na school volgen sport en andere vrije tijdsbezigheden elkaar gewoon op, zodat pappa en mamma gewoon door kunnen werken tot aan etenstijd.
Het zal niet land duren voordat de staat ook zal voorzien in een verplichte maaltijd, want werknemers die de hele dag hebben gewerkt vinden een omschakeling naar het ouderschap extra moeilijk als er ook nog in een gezonde maaltijd voorzien moet worden.
Of er meer inzit dan een afhaalchinees of een patatje vraag ik me af, gezien de kosten van de kinderopvang en de vrije tijdsbestedingen van de kinderen.
Als je toch ziet wat wij al niet kwijt zijn aan twee ballettende dametjes. Tjonge jonge.
Voor mij wordt de grens tussen draagmoeder en gewoon moeder steeds vager.
Zelfs het baren staat in het kader van productie.
Huppa! Baby eruit, een paar weekjes om te baby te showen, te leren hoe te verluieren en te voeden en dan kan de kleine mooi naar het dagarrangement, inclusief avondvoeding.
Die eerste weken mogen, want ouders zijn goedkoper dan nachtdienstdraaiende beroepskrachten, maar daarna moet het ouderschap beperkt blijven tot de vrije tijd en de competitie aangaan met fitnessen, golfen, borrelen en andere geneugten van het leven.
En dat kindje?
Dat wordt onder staatstoezicht opgevoed tot het aan alle leerplichtseisen en kwalificaties heeft voldaan en vooral voldoendes heeft gehaald voor burgerschapskunde.
Van 0 tot 23 in beheer van de staat.
Het moederschap wordt bijna aan de schoot ontrukt ten behoeve van het arbeidsproces.
Productie hier, productie daar.
Kindjes worden opgevoed tot keurige productierobotjes en zo kunnen we het economisch systeem zonder problemen in stand houden.
Kindjes die niet tot de norm horen, die passen niet in dit beeld.
Kinderen die doodongelukkig worden omdat ze meer zorg van de moeder nodig hebben of omdat ze net te veel karakter hebben om zich aan te passen, die zijn maar lastig en kosten te veel.
Het is nu al zo dat de wet niet voorziet in scholingsmogelijkheden voor kinderen die schade oplopen door ons onderwijsstelsel.
Dat scholen niet goed zijn voor kinderen, dan kan dan helemaal niet meer.
Dat is een onproductieve gedachte.
Wetenschappers en ouders over de hele wereld zijn op zoek naar wegen om autisme in een zo vroeg mogelijk stadium te ontdekken.
Nu is het doel nog om deze kinderen zo vroeg mogelijk te diagnosticeren en te helpen zichzelf zo evenwichtig mogelijk te ontwikkelen, zodat ze zich kunnen worden tot een gelukkig mens.
Hier in Nederland is de terminologie al aardig verschoven naar: het begeleiden tot een zo optimaal mogelijke deelname aan de maatschappij en het arbeidsproces.
Gigantische bergen geld worden gestoken in het herbeoordelen en aan het werk houden van mensen met een beperking, om ze het leven zó zuur te maken dat ze na het werk thuis op de bank in elkaar zakken en niets meer kunnen totdat ze zich de volgende dag verplicht weer naar het werk slepen. Dat velen niet meer in staat zijn zelfstandig de bus te nemen, dat mag de pret niet drukken, want daarvoor hebben we het gemeentevervoer.
Mensen met een beperking worden zo al sociaal dood gemaakt, een eerste stap in de opvoeding dat je werk je leven moet zijn en je leven je werk.
Sommige mensen zeggen dat autisme een volgende stap in de evolutie is, een teken van nieuwe manieren van communicatie.
Het is een tè optimistische interpretie van een tè ingewikkeld probleem.
Het past immers niet in het concept van de werkende mens?
Dat autisten keihard moeten werken om de wereld om hen heen te begrijpen telt vast niet mee.
Survival of the fittest.
De werkende mens.
Of gaat het toch uiteindelijk om de mens die zich niet aan kàn passen.
Om autisme dat zich uit in een grote verscheidenheid en individualiteit.
Het unieke van de autistische mens naast de eenvormigheid van de werkende mens.
Afgelopen maand is het wereld autisme maand geweest.
De Nederlandse media hadden weining aandacht voor het thema, maar er is wel een stijgende lijn te zien in het aantal artikelen en programmas over autisme.
Dat veel, vooral amerikaanse en engelse, bloggers en twitters/twitteraars ruimschoots gebruik hebben gemaakt van internet om de kennis over autisme onder andere internetgebruikers te vergroten, heeft duidelijk gevolgen gehad.
We hebben meer vragen gehad dan anders en de diversiviteit was ook groter.
Zo viel het op dat er meer vragen kwamen over autisme op de werkvloer en autisme onder volwassenen.
We spreken hier over autisme. Hiermee bedoelen we in feite de lichte vormen van autisme spectrum stoornissen die voorkomen bij mensen die ongediagnosticeerd in het werkproces zijn opgenomen.
Doordat meer mensen weten wat de kenmerken van autisme zijn worden volwassenen met een autisme spectrum stoornis sneller herkend.
Regelmatig werd aangegeven dat irritatie over het steeds weer moeten vertellen hoe bepaald werk gedaan moet worden, omslaat in de wens de ander op een aangepaste wijze het werk aan te leveren en te komen tot een taakomschrijving die zo duidelijk mogelijk is.
Irritatie slaat om in zelf-reflexie en aanpassingen.
Terugkijkend op de adviezen die zijn gegeven komen een aantal hoofdlijnen naar voren.
Hoofdlijnen die overigens ook worden gebruikt in het onderwijs.
- gebruik heldere taal (autisten nemen taal vaak letterlijk)
- werk met plaatjes waarop handelingen te zien zijn, stroomdiagrammen etc.
- verdeel complexe taken in overzichtelijke eenheden
- geef een duidelijke omschrijving van het eindprodukt
- geef een duidelijke planning
- geef extra tijd om handelingen in te oefenen (een goed aangeleerde vaardigheid gaat nooit verloren en verdient zichzelf terug.)
- kijk eens of de werknemer zelf een methode heeft gevonden om een taak tot een goed einde te brengen. Anders is niet altijd slechter.
- geef aan wanneer initiatief wordt verwacht en bij wie men terecht kan
- Sommige mensen hebben moeite met onregelmatigheid, herstarten na vrije dagen, plotselinge onderbrekingen. Houdt daar rekening mee.
- Omdat niet alle volwassenen goed zijn in het herkennen van gezichten kan werkkleding herkenning van medewerkers in de weg staan. (Neem leesbare naambadges)
- Zorg dat mededelingen op schrift staan.
- Extra aandacht voor pauzes i.v.m. contact anderen.
- Een positieve werksfeer is voor iedereen prettig.
